Μπαγλατσάκος: «Μπροστά στα όνειρά μου, όσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα είναι μηδαμινά»

http://www.facebook.com/MarronCafe86/

Με το νοκ άουτ που κατάφερε στο «Muay Thai Grand Prix» τράβηξε τα βλέμματα όλων και έδωσε μια υπόσχεση ότι το μέλλον του θα είναι λαμπρό. Ο Στέφανος Μπαγλατσάκος, ο πολλά υποσχόμενος αθλητής κικ-μποξινγκ από τα Τρίκαλα, που εντυπωσίασε με την εμφάνιση του στο Muay Thai Grand Prix, μίλησε στο sport-fm.gr για την καριέρα του, τη συνεργασία του με τον προπονητή του Γρηγόρη Μάλλιο, αλλά και για τις υψηλές προσδοκίες του μέλλοντος.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση σου με τα μαχητικά αθλήματα;
«Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο μικρός. Στα 13 μου πήγα σε ένα γυμναστήριο για ενδυνάμωση, εκεί είχε ένα τμήμα κικ-μποξινγκ. Είδα την προπόνηση, μου άρεσε και έτσι ξεκίνησα. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με ένα μαχητικό σπορ. Στην αρχή έκανα και τα δύο αλλά μετά σταμάτησα την μπάλα, με κέρδισε το κικ».

Πώς και πότε ήρθε ο πρώτος σου αγώνας;
«Πρώτη φορά έπαιξα ερασιτεχνικά στην Λάρισα, άλλωστε η σχολή που είχα ξεκινήσει ήταν στα Τρίκαλα και συχνά συμμετείχε σε διασυλλογικές διοργανώσεις. Στους 4 μήνες λοιπόν, ο προπονητής μου είπε να παίξω, έτσι και έγινε. Έπαιξα και κέρδισα. Τότε άρχισαν όλα».

Τι ένιωσες στο πρώτο παιχνίδι;
«Στην αρχή είχα λίγο άγχος. Όταν όμως μπήκα στο ρινγκ το ξεπέρασα. Το συναίσθημα μου άρεσε πάρα πολύ. Βρήκα κάτι σε αυτό το σπορ που ούτε στο ποδόσφαιρο ένιωθα. Είναι ένα άθλημα μοναχικό και αυτό με κέρδισε. Στον αγώνα στέκεσαι μόνος. Στο ποδόσφαιρο αντιθέτως υπάρχει οχλαγωγία, μια ομάδα που πρέπει να συνεργαστείς. Εγώ προτιμώ τον μοναχικό δρόμο».

Πώς εξελίχθηκε η πορεία σου από τότε μέχρι και σήμερα που παίζεις μόνο Επαγγελματικά;
«Ξεκίνησα ερασιτεχνικά. Έπαιξα σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα και άρχισα πια να αποκτάω εμπειρία. Στα 18 μου κατέβηκα στην Αθήνα και τότε άρχισα να παίζω μόνο επαγγελματικά».

Η μετάβαση από το Ερασιτεχνικό στο Επαγγελματικό είναι δύσκολη;
«Είναι κάτι το οποίο χρειάζεται προσαρμογή. Μαθαίνεις να παίζεις περισσότερους γύρους, να αντέχεις σε πιο δυνατά χτυπήματα. Είναι διαφορετικά τα πράγματα στο Επαγγελματικό, όλα γίνονται πιο ζόρικα, δεν υπάρχουν προστατευτικά. Η νοοτροπία είναι διαφορετική».

Πώς είναι το επίπεδο του κικ-μπόξινγκ στην Ελλάδα;
«Τα τελευταία χρόνια τόσο το Ερασιτεχνικό όσο και το Επαγγελματικό έχουν ανέβει πάρα πολύ. Πολλοί νέοι πια αρχίζουν και ασχολούνται. Είναι ευχάριστο όλο αυτό που γίνεται καθώς ανθίζει το σπόρ».

Η σχέση σου με τον Γρηγόρη Μάλλιο; Τι βρήκες σε αυτόν τον άνθρωπο και τον εμπιστεύτηκες σαν προπονητή;
«Αρχικά τον προπονητή σου πρέπει να τον εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια. Εγώ τον Μάλλιο τον εμπιστεύομαι στο έπακρον. Ξέρω ότι θέλει το καλό μου. Με συμπληρώνει σε όλα».

Ποια είναι τα πλάνα σου για την Επαγγελματική σου πορεία από εδώ και πέρα;
«Θα περάσω τον Αύγουστο στην Ταϊλάνδη για να κάνω σωστή και σκληρή προετοιμασία. Από Σεπτέμβριο έχουμε κατά νου κάποια παιχνίδια στην Ελλάδα. Μα ο βασικός στόχος μας είναι να παίζω όσο περισσότερο γίνεται στο εξωτερικό».

Τι λείπει από την Ελλάδα;
«Το να γίνονται πιό συχνά αγώνες σκληροί. Πρέπει επιτέλους οι αθλητές να αλλάξουν νοοτροπία. Να μην διαλέγουν πότε θα παίξουν και με ποιόν. Στο εξωτερικό οι αθλητές παίζουν με όλους. Δε φοβούνται και είναι πάντα έτοιμοι να συμμετάσχουν σε μεγάλες διοργανώσεις».

Πώς σε έχει διαμορφώσει ως άνθρωπο η ενασχόληση σου με τα μαχητικά σπορ;
«Αυτό το άθλημα με έχει κάνει ήρεμο στη ζωή μου. Είναι ένα σπορ όπως το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο και πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι δεν είναι ξύλο. Μαθαίνεις να είσαι πειθαρχημένος, να θέτεις στόχους και να πολεμάς κάθε μέρα για τους στόχους σου. Πλέον ζω με ένα πρόγραμμα το οποίο με συνοδεύει στα πάντα!»

Τι έχεις θυσιάσει για να μπορείς να έχεις επιτυχίες στην αθλητική σου καριέρα;
«Τα πάντα! Φίλους, οικογένεια, εξόδους, διακοπές. Όμως δεν μου λείπει τίποτα από αυτά γιατί έχω τον στόχο μου και ξέρω ότι πρέπει να κάνω θυσίες. Με καλύπτει απόλυτα αυτό που κάνω».

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν μπεις στο ρινγκ να παίξεις;
«Εκείνη την ώρα δεν είναι για να σκέφτεσαι πολλά. Θέλω μόνο να κάνω το παιχνίδι μου, να μπω και να αποδώσω το 100%. Μα πάνω από όλα αυτό που θέλω είναι να είμαι ήρεμος».

Πώς είναι η πρώτη φορά μέσα στο ρινγκ, ο πρώτος αγώνας;
«Υπάρχει ένας φόβος για το άγνωστο! Δεν ξέρεις τη δύναμη του αντιπάλου, το πώς θα παίξει. Όταν όμως πέσει η πρώτη μπουνιά τότε όλα παίρνουν τον δρόμο τους».

Πώς αντιμετώπισες τον τραυματισμό που είχες;
«Με σοβαρότητα και πειθαρχία, αλλιώς δεν γίνεται! Έκανα φυσικοθεραπείες, αποκατάσταση και όλα έγιναν όπως έπρεπε με αποτέλεσμα να είμαι πίσω γρήγορα».

Ποια είναι η στάση της Πολιτείας απέναντι στους αθλητές των μαχητικών σπορ;
«Δεν υπάρχει καμία στάση. Είναι σαν να μην υπάρχουμε. Δεν υπάρχει βοήθεια. Τουλάχιστον στο κικ-μπόξινγκ. Αλλά αν κάποιος το θέλει θα βρει τη λύση του, το δρόμο του και θα καταφέρει να φτάσει ψηλά. Δεν χρειάζεται να είσαι από πλούσια οικογένεια ή κάτι τέτοιο. Μόνος του ο αθλητής με την προσπάθεια και τις επιδόσεις του θα τραβήξει τα βλέμματα εκείνων που πρέπει».

Πώς είναι το 24ωρο σου σε περίοδο προετοιμασίας;
«Έχω διπλές προπονήσεις καθημερινά. Τα πρωινά κάνω την ενδυνάμωση μου και το τρέξιμο μου. Τα απογεύματα δουλεύω τεχνική και σπάρινγκ».

Βασανίζεσαι στην προετοιμασία;
«Φυσικά! Είναι ένα πολύ ζόρικο και μοναχικό σπορ. Πολλές φορές νιώθω κούραση, ότι δεν αντέχω άλλο. Αλλά πάντα σκέφτομαι τον στόχο και συνεχίζω».

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να μετακομίσεις στο εξωτερικό για να παίξεις εκεί επαγγελματικά θα το σκεφτόσουν;
«Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να το κάνω, αλλά ακόμα είναι νωρίς. Έχω μάθει να μην βιάζομαι γιατί αυτό είναι παγίδα. Δεν θέλω να δημιουργήσω μια φούσκα η οποία θα σκάσει».

Ποιο είναι το ιδανικό σενάριο για την από δω και πέρα πορεία σου;
«Αυτό που πάντα ονειρευόμουν ήταν να καταφέρω να παίξω στις μεγαλύτερες διοργανώσεις του κόσμου. Όμως πλέον είμαι ευτυχισμένος από αυτό που κάνω καθημερινά. Με γεμίζουν οι προπονήσεις και η προετοιμασία, τα όσα ζω στον δρόμο για τον αγώνα. Άμα έρθουν βέβαια και οι μεγάλοι αγώνες στο εξωτερικό, ακόμα καλύτερα!»

Η καλύτερη στιγμή της καριέρας σου ως τώρα;
«Χαίρομαι τον κάθε αγώνα. Όμως δεν έχω νιώσει ποτέ μεγάλη ικανοποίηση. Είμαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου και αλήθεια πιστεύω ότι δεν έχω καταφέρει ακόμα ούτε το 5% των δυνατοτήτων μου. Βέβαια και μου αρέσει που ανεβαίνω σιγά σιγά, αλλά μπροστά στα όνειρα μου όσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα είναι μηδαμινά».

Το σενάριο προπονητική για αργότερα, υπάρχει;
«Σίγουρα, αλλά ακόμα αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι να γίνω καλός επαγγελματίας αθλητής. Τα υπόλοιπα δεν είναι της παρούσης».

Η καλύτερη συμβουλή πριν από αγώνα που έχεις ακούσει από τη γωνία σου;
«Σκέψου τις θυσίες που έχεις κάνει για να φτάσεις εδώ!»

Τελικά, οι μπουνιές πονάνε;
«Δεν μπορώ να πω ότι πονάνε. Παίζω κάθε μέρα μπουνιές. Άλλωστε τα ζόρια είναι στην προετοιμασία, ο αγώνας διαρκεί λίγο. Το μόνο που ίσως «ενοχλήσει» είναι αν πέσεις μετά από ένα χτύπημα».

Υπάρχει πια αυξημένο ενδιαφέρον για τα μαχητικά;
«Ναι! Για τον λόγο αυτό βγαίνουν διαρκώς νέοι αθλητές. Οι σχολές αυξάνονται και γεμίζουν. Αυτό είναι πολύ καλό διότι αναδεικνύονται συνεχώς νέα ταλέντα».

Μίλησε μας για την επερχόμενη προετοιμασία σου στην Ταϊλάνδη.
«Είναι μια πολύ σκληρή προετοιμασία. Εκεί μαζεύονται οι καλύτεροι από όλον τον κόσμο. Δυνατά σπάρινγκ. Δύσκολες προπονήσεις, σκληρά χτυπήματα. Είναι κάτι ζόρικο. Όμως ξέρω πώς όταν επιστρέψω θα είμαι πιο έτοιμος και δυνατός».

Θα άλλαζες κάτι από τις αθλητικές σου επιλογές;
«Όχι! Δεν είμαι τύπος που μετανιώνω. Ακόμα και κάτι που δεν πήγε καλά το παίρνω σαν μάθημα».

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να αγωνιστείς απέναντι σε έναν οποιονδήποτε Έλληνα κικ-μπόξερ, ανεξαρτήτου κατηγορίας κιλών, ποιος θα ήταν αυτός;
«Υπάρχουν πολλοί καταξιωμένοι αθλητές τους οποίους θαυμάζω και θα ήταν τιμή να δώσω αγώνα εναντίων τους. Ένας από αυτός είναι ο Μελέτης Κακουμπάβας ή ο Φλωριάν Μάρκου. Ένας ακόμα αθλητής που είναι και στα κιλά μου είναι ο Σταύρος Εξακουστίδης. Πιστεύω θα ήταν ωραίο παιχνίδι με οποιονδήποτε και από αυτούς και αν έπαιζα. Τους σέβομαι τρομερά και έχουν πολύ εμπειρία. Είναι αθλητές κλάσης και με τέτοιους θέλω να παίζω. Ακόμα βέβαια δεν είναι η ώρα, δεν είναι εφικτό αυτή τη στιγμή για να είμαστε ειλικρινείς. Μου αρέσει να παραμένω πάντα ταπεινός και προσγειωμένος».

Η μαμά σου φοβάται όταν σε βλέπει να παίζεις;
«Η μαμά μου δεν με έχει δει ποτέ να παίζω. Δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Αυτό που κάθε φορά μου λέει είναι να βγω από το ρινγκ έτσι ακριβώς όπως μπήκα, σώος και αβλαβής. Όμως ξέρει πόσο το αγαπάω, οπότε πάντα χαίρεται με τις νίκες μου και θέλει το καλύτερο για εμένα».

Σχολιάστε το άρθρο

Please enter your comment!
Please enter your name here